Twee weken geleden namen we afscheid van twee redacteuren. Nou ja, Rob van der Bijl en Marieke Berkers verlieten de redactie vorig jaar al, maar het uitje dat met zo’n vertrek gepaard gaat, liet even op zich wachten. We togen naar Den Haag waar Marieke en Rob ons meenamen op een wandeltocht door de oude volks- en vissersbuurten van Scheveningen en Duindorp. We hoorden hoe in het verleden grote stedenbouwkundige ingrepen – de aanleg van een stadstaat, de komst van de tram, de sloop van bouwblokken – dwars door de ziel van die wijken sneden, met grote gevolgen voor de hechte gemeenschappen. Wandelend door de haven, waarbij iemand opmerkte dat er nergens nog vis te ruiken was, concludeerden we nog maar eens hoe belangrijk het is dat ontwerpers oog houden voor de sociale kanten van het vak.
Aan het eind van de middag spraken we Marieke en Rob lovend toe. Bij Rob werd nog maar eens gememoreerd hoe lang hij redactielid is geweest (sinds 1991!) en welk stempel hij op het blad heeft gedrukt. In het geval van Marieke dachten we terug aan de prachtige interviews die ze maakte, en de verrassende reportages over steden als Bakoe en Perm.
We namen die middag ook afscheid van Peter Kuenzli, die de afgelopen periode voorzitter was van Lijn in Landschap. Het zegt u waarschijnlijk niks, maar deze stichting is formeel eigenaar van de titel Blauwe Kamer en treedt op als adviesraad voor redactie en uitgeverij. Peters carrière als gebiedsontwikkelaar, volkshuisvester en adviseur is veelomvattend – hij leidde bijvoorbeeld projectbureau Leidsche Rijn en de wederopbouw van de Enschedese vuurwerkwijk Roombeek. In zijn korte afscheidsspeech gaf hij aan hoe hij ondanks de vele prestigieuze klussen in zijn leven, altijd genoot van dat clubje mensen dat vol overgave ons tijdschrift mogelijk maakt. Hij vergeleek Blauwe Kamer met een gideonsbende; een kleine groep van strijdbare personen die het ontwerpvak wil opstuwen in de vaart der volkeren.
U begrijpt, na zo’n compliment valt zelfs deze hoofdredacteur even stil.
Mark Hendriks, hoofdredacteur
Het logistieke bedrijf Den Hartogh heeft een nieuw onderkomen. Enkele loodsen op de kop van de Sluisjesdijk in Rotterdam zijn omgebouwd tot kantoren en werkruimtes. Opvallend is de door Buro Harro ontworpen buitenruimte. In een door beton, asfalt en basalt gedomineerde omgeving introduceerden de landschapsarchitecten riviernatuur: slikken en strandjes, flauwe glooiingen en rivierduinplanten, biezen en bomen. De binnentuin is ontworpen als een verzameling van plantenborders omgeven door rotsblokken en paden van zwarte split. Bij het bedrijfsrestaurant ligt een verhoogd terras. Aan de buitenzijde kregen de kade en de parkeerplaats een stoere inrichting, met betonnen lopers waar in de kieren en tussen de parkeervakken bomen, bloemen en planten groeien.
Project buitenruimte van kantoorpand
Locatie Rotterdam
Ontwerper Buro Harro
I.s.m. Braaksma & Roos Architectenbureau, CAS
Opdrachtgever Den Hartogh exploitatie maatschappij
Uitvoering VIC Landscapes
Omvang 24.000 m2
Periode van ontwerp 2022-2025
Realisatie 2026
Foto’s Sebastian van Damme
Project herinrichting schoolplein
Locatie Muscat, Oman
Ontwerpers Muscat Landscaping Opdrachtgever British School Muscat Oppervlakte 1500 m2
Periode van ontwerp 2023
Realisatie 2024
De British School in de Omaanse hoofdstad Muscat ondergaat een grote opknapbeurt. Daarbij is veel oog voor de kwaliteit van de buitenruimte op het tot voor kort stenige terrein. Zo kreeg bureau Muscat Landscaping – opgericht door de Nederlandse landschapsarchitecten Bart Wubben en Lidewij Schellevis – de taak om een kale helling tussen de schoolgebouwen om te toveren tot een groen en ‘geterrasseerd’ schoolplein. De scholieren mochten uitvoerig meepraten over het ontwerp, wat resulteerde in een centraal gelegen amfitheater voor voorstellingen in de wintermaanden. De ontwerpers voegden beplanting toe die past bij de extreem hete zomers. Met bomen en speciaal ontworpen sculpturen zijn schaduwrijke plekken gecreëerd, waardoor het plein vrijwel het hele jaar als ‘huiskamer’ kan dienen.
Feminst-urbanist Nourhan
Bassam over hoe het vrouwelijk perspectief gemeengoed kan worden.
Van de BNSP en de NVTL
Op 30 juni wordt De Dag van de Ontwerpkracht gehouden in de Kunstlinie in Almere. Het is dé ontmoetingsplek voor professionals uit architectuur, interieur, civiele techniek, landschap, stedenbouw, planologie en andere disciplines in het ruimtelijke domein. Op de dag worden ideeën uitgewisseld, nieuwe perspectieven ontdekt en samengewerkt aan de leefomgeving van morgen. Op het programma onder meer de Vitruviuslezing en de uitreiking van de PONL Bokaal. Ook zijn er 24 veelzijdige deelsessies, zoals een workshop over Almere Pampus, een masterclass over de Nota Ruimte en een debat over stadsbouwmeesters Er is een speciaal tarief van voor de leden van de BNSP en NVTL en er is een beperkt aantal gratis tickets voor studenten en jong professionals tot 25 jaar via de website van de Kunstlinie.
Landschapsarchitect Daphne van der Wal is de kersverse voorzitter van de NVTL. Ze roept iedereen op om deze zomer de tentoonstelling Sonsbeek in Arnhem te bezoeken.
‘De Sonsbeektentoonstelling is sinds 1949 een instituut voor kunst in de openbare ruimte, dit wordt de dertiende editie . Ook dit keer zijn kunstenaars uit binnen- en buitenland uitgenodigd om verspreid over de stad met kunstinstallaties aan de slag te gaan. Kunst in de openbare ruimte gaat me aan het hart – ik ben ooit afgestudeerd op dit thema.
‘De slogan van de openingsceremonie is “ik hoef geen tuin, ik deel een park”. Zeer relevant voor ons vakgebied, omdat we toegaan naar minder privéruimtes en meer gedeelde ruimtes. Wat betekent dit voor het eigendom, hoe zorg je dat iedereen zich thuisvoelt? Hoe houd je plek voor planten en dieren? En hoe creëer je een gevoel van eigenaarschap? Het brede thema van de tentoonstelling, is “herinnering als levende daad”. Ook die spreekt me aan. Als landschapsarchitecten leren we om door ontwerp recht te doen aan de vele historische lagen en verschillende perspectieven op een plek en ik ben benieuwd hoe de kunstenaars hiermee omgaan.
‘Uit eerdere edities kan ik me het Flying Greenhouse van Thomas Saraceno herinneren. Het is fascinerend dat je daar met veel verschillende mensen naar kijkt en daardoor onderlinge verbinding voelt. Kunst laat je anders kijken naar alledaagse dingen. Zo kent iedereen de waterval in Park Sonsbeek, maar door het werk van Rob Voerman tijdens de editie van 2016 ging ik de waterval pas echt zien, horen, voelen.’
Nog geen abonnee, maar wel benieuwd naar de volgende editie?
Kijk hier voor onze abonnementen en aanbiedingen.
Mocht u als Blauwe Kamerabonnee het e-zine niet in uw e-mail ontvangen
dan beschikken wij mogelijk niet over uw juiste e-mailadres.
U kunt uw e-mailadres hier
doorgeven.